Ετοιμάζεται η νομοθεσία για βιοαιθανόλη στην Ελλάδα

Μέχρι το τέλος Νοεμβρίου αναμένεται να είναι έτοιμη η γνωμοδότηση της επιτροπής για τις ρυθμίσεις που θα πρέπει να καθορίζουν την παραγωγή διακίνηση και διάθεση του βιοκαυσίμου, βιοαιθανόλη στην ελληνική αγορά.

Η έλλειψη και της σχετικής νομοθεσίας συντέλεσε στο να μην έχει η Ελλάδα ούτε ένα εργοστάσιο παραγωγής βιοαιθανόλης, ενός καθαρού βιολογικού καυσίμου που δίνει την  προοπτική της “καλλιέργειας ενέργειας”. Έτσι την ώρα που η παραγωγή βιοαιθανόλης στην Ευρωπαϊκή Ένωση φτάνει στα 3,7 εκατ. Λίτρα, η ελληνική παραγωγή είναι ...μηδέν, παρότι η χώρα μας λόγω κλίματος είναι ιδανική για την καλλιέργεια των ενεργειακών φυτών -όπως το γλυκό σόργο- που είναι τα παραγωγικότερα σε βιοαιθανόλη.

Τώρα όπως δηλώνει ο προϊστάμενος τμήματος καπνού, αρωματικών & φαρμακευτικών φυτών του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Κωνσταντίνος Αναστόπουλος, το νομοθετικό πλαίσιο είναι ένα πρώτο βήμα ώστε να εισαχθεί ομαλά και με ολοκληρωμένη στρατηγική, η παραγωγή βιοαιθανόλης στην ελληνική αγορά.

Με την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας, σειρά θα πάρει η τεχνοπαρασκευαστική επιτροπή, η οποία και θα ανάψει το πράσινος φως, για την ύπαρξη σχετικής νομοθεσίας στη χώρα μας.

Όπως όμως υπογραμμίζεται  το όλο εγχείρημα για να πετύχει όπως δικαιούται, απαιτούνται προσεκτικά και σταδιακά βήματα σε όλη τη διαδρομή του προς την υλοποίηση, αφού μπορεί ο κλάδος να παρουσιάζει τεράστιες προοπτικές, αλλά σε καμία περίπτωση δεν προσφέρετε για γρήγορο και εύκολο κέρδος.

Όπως τόνισε ο κ. Αναστόπουλος δεν θα πρέπει να «φουσκώνουν τα μυαλά» των καλλιεργητών. «Έρχονται άνεργοι στο υπουργείο, με 10 και 20 στρέμματα και νομίζουν ότι καλλιεργώντας ενεργειακά ή αρωματικά ή φαρμακευτικά φυτά θα γίνουν πλούσιοι απευθείας», επεσήμανε. Όπως όμως μεταξύ άλλων τόνισε ότι σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές επιταγές, η Ελλάδα θα πρέπει ως 31 Δεκεμβρίου του 2020 να πετύχει μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 10% από την ενέργεια και 6% τα καύσιμα.

Όπως υπογραμμίζει η μηχανολόγος /μηχανικός στο Περιφερειακό Ενεργειακό Κέντρο Κ. Μακεδονίας, Ειρήνη Τσακιρίδου η διάδοση της πληροφόρησης για την βιοαιθανόλη σε όλες τις βαθμίδες είναι αναγκαία, με στόχο την ωρίμανση της συγκεκριμένης αγοράς. Αυτός είναι και ο βασικός στόχος του ευρωπαϊκού έργου «Sweethanol», που αφορά την παραγωγή του ευγενούς καύσιμου από γλυκό σόργο. Το κοινοτικό πρόγραμμα, εκπνέει τον Αύγουστο του 2012.

Πάντως, όπως εκτιμά η κ. Τσακιρίδου, εν μέσω της οικονομικής κρίσης, η κατασκευή μονάδας βιοαιθανόλης μοιάζει ιδιαίτερα δύσκολο εγχείρημα. Βάσει υπολογισμών που έχουν γίνει για την κατασκευή μονάδας δυναμικότητας 10.000 τόνων άνυδρης βιοαιθανόλης, απαιτείται ποσό ύψους 30 εκατ. ευρώ, με απόσβεση εντός εξαετίας.

Πηγή: www.enet.gr

ΕΣΤΙΑ ΒΙΟΚΑΥΣΙΜΟΥ

Βιομάζα: 2 κιλά αγριαγκινάρα = 1 λίτρο πετρέλαιο

Το ταπεινό αγριόχορτο υπόσχεται να συμβάλει στην ενεργειακή αυτονομία των νοικοκυριών της υπαίθρου, να βγάλει τους γεωργούς από το αδιέξοδο των επιδοτήσεων και να δώσει μια φθηνή και καθαρή ενεργειακή λύση, αντικαθιστώντας το πετρέλαιο σε σπίτια και βιομηχανίες
Στο εργαστήριο του κ. Νίκου Δαναλάτου, πανεπιστημιακού καθηγητή και διευθυντή Εργαστηρίου Γεωργίας του τμήματος Γεωπονίας, Φυτικής Παραγωγής και Αγροτικού Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, μια σόμπα ζεσταίνει το χώρο. Μπορεί να μοιάζει ασυνήθιστη η επιλογή μιας κλασικής σόμπας σε ένα τόσο μοντέρνο κτίριο, όμως δεν είναι μια κοινή σόμπα ούτε και το καύσιμο που χρησιμοποιείται είναι συνηθισμένο. «Είναι ο πρώτος δημόσιος χώρος της Ελλάδας που θερμαίνεται με ελληνικό «πετρέλαιο». Καίει γαϊδουράγκαθο», μας λέει ο κ. Δαναλάτος.
Η ελληνική ιστορία των βιοκαυσίμων ανάγεται στο 1993. «Η έρευνα ξεκίνησε στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών προγραμμάτων για τις ενεργειακές καλλιέργειες», αναφέρει ο καθηγητής. «Ενεργειακά φυτά, όπως ο ευκάλυπτος, ο μίσχανθος, ο ηλίανθος, η ελαιοκράμβη, το κενάφ, το ελληνικό καλάμι και, φυσικά, η αγριαγκινάρα, αποτέλεσαν αντικείμενο πολυετούς μελέτης». Στο μεταξύ, η διεθνής εμπειρία των τελευταίων ετών ανέδειξε ιδιαίτερους προβληματισμούς σε ό,τι αφορά τα βιοκαύσιμα. Στην Αμερική, για παράδειγμα, η καλλιέργεια καλαμποκιού ως βιοκαυσίμου «κατηγορήθηκε» ότι απαιτούσε μεγάλες ποσότητες ζιζανιοκτόνων και αζωτούχων λιπασμάτων, ότι κατανάλωνε ίση ποσότητα ορυκτών καυσίμων με εκείνη που υποκαθιστούσε, ότι η τιμή του προϊόντος εκτοξεύτηκε στα ύψη, δημιουργώντας τεράστια ερωτήματα για την παραγωγή του ως εδώδιμου αλλά και για την εξαφάνιση της βιοποικιλότητας, ενώ η σημαντικότερη αρχή των βιοκαυσίμων για τη μηδενική έκλυση διοξειδίου του άνθρακα παραβιαζόταν.
«Η λύση ήταν να στραφούμε σε ένα πολυετές φυτό, μη εδώδιμο, το οποίο αναπτύσσεται γρήγορα, δεν χρειάζεται πότισμα και φυτοφάρμακα», ισχυρίζεται ο κ. Δαναλάτος.
 Ωφελεί περιβάλλον και... τσέπη
Επειτα από δέκα χρόνια προσωπικής έρευνας, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, βάσει των περιβαλλοντικών και οικονομικών απαιτήσεων, το βέλτιστο ενεργειακό φυτό για την ελληνική αλλά και παγκόσμια γεωργία, καθώς και για την παραγωγή ενέργειας, ήταν το γαϊδουράγκαθο ή, όπως είναι αλλιώς γνωστό, η αγριαγκινάρα (Cynara cardunculus). «Η θερμαντική ικανότητα δύο κιλών ξηρής αγριαγκινάρας ισοδυναμεί με ένα λίτρο πετρέλαιο και η τιμή της διαμορφώνεται στο τρίτο αυτής του ισοδύναμου πετρελαίου ανά λίτρο. Παράλληλα, οι περιβαλλοντικές εκροές στην παραγωγή βιοενέργειας είναι χαμηλότερες από αυτές των παραδοσιακών καλλιεργειών (μείωση νιτρορύπανσης, μείωση φυτοφαρμάκων, διαχείριση νερού, μείωση της διάβρωσης-ερημοποίησης, αύξηση εδαφικής γονιμότητας). Το σημαντικότερο, κατά τον κ. Δαναλάτο, είναι ότι «η καλλιέργεια ενός πολυετούς φυτού, όπως η αγριαγκινάρα, δεν έχει απλώς μηδενικό αποτύπωμα άνθρακα -αφού η αντικατάσταση των ορυκτών καυσίμων με βιομάζα είναι ουδέτερη σε εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, καθώς η ποσότητα που ελευθερώνεται στην ατμόσφαιρα μετά την καύση της αφομοιώνεται από το φυτό κατά τη φωτοσύνθεση-, αλλά μειώνει περαιτέρω την έκλυση διοξειδίου του άνθρακα λόγω έλλειψης οργώματος και κατεργασιών του εδάφους, ενώ δεσμεύει περισσότερο ατμοσφαιρικό άνθρακα υπό τη μορφή χούμου που εμπλουτίζει το έδαφος που καλλιεργείται με αγριοαγκινάρα».
 Xωρίς απαιτήσεις
Η ξενάγησή μας στον... κόσμο του γαϊδουράγκαθου ξεκινά από το χωράφι. Στον θεσσαλικό κάμπο καλλιεργούνται περίπου 10.000 στρέμματα και άλλα τόσα στην περιοχή της Κοζάνης και της Ξάνθης. «Η διαδικασία της καλλιέργειας του γαϊδουράγκαθου είναι εξαιρετικά απλή και γίνεται ακόμη και στο πιο δύσβατο και ξερό χωράφι», μας εξηγεί ο καλλιεργητής Γιώργος Ταχούλας.
«Ως πολυετές φυτό, η σπορά γίνεται μία φορά κάθε δώδεκα χρόνια. Φυτεύεται τον Οκτώβριο, μεγαλώνει με τις βροχές του χειμώνα και μαζεύεται από τον Ιούλιο μέχρι το Σεπτέμβριο. Ετσι, δεν χρειάζεται νερό, λίπασμα και, φυσικά, ως «δυνατό» ζιζάνιο επιβιώνει χωρίς να απαιτούνται ζιζανιοκτόνα. Η απόδοση του χωραφιού κυμαίνεται από 1.200 έως 1.600 κιλά σε ξηρή ουσία/στρέμμα, ενώ διπλασιάζεται με 2 - 3 αρδεύσεις την άνοιξη».
Η καλλιέργεια δεν είναι μόνο εύκολη, αλλά και εξαιρετικά κερδοφόρος. «Η αγριαγκινάρα προσφέρει μια βιώσιμη εναλλακτική λύση για τους γεωργούς της περιοχής, συνήθως βαμβακοπαραγωγούς και παραγωγούς σιτηρών, που σήμερα βλέπουν τις καλλιέργειές τους να ξεπουλιούνται για ένα κομμάτι ψωμί», τονίζει ο κ. Δαναλάτος. Οι παραγωγοί μπορούν να διεκδικήσουν από 70 έως 150 ευρώ/στρέμμα (ανάλογα με το συμβόλαιο που έχουν υπογράψει με την εταιρεία αγοράς), ενώ επιπλέον παίρνουν μια πολύ μικρή επιδότηση των 4,5 ευρώ/στρέμμα. Και όλα αυτά με κόστος εγκατάστασης 25 ευρώ/ στρέμμα για τον πρώτο χρόνο και μηδενικό για όλα τα υπόλοιπα. Το σημαντικότερο είναι ότι για πρώτη φορά, με τη βοήθεια της ερευνητικής ομάδας του κ. Δαναλάτου, ο παραγωγός συνδέει την τιμή του προϊόντος με την τιμή πώλησης του πετρελαίου, ενώ μέχρι σήμερα ήταν συνδεδεμένη μόνο με τα έξοδά του.
Το φυτό γίνεται πελλέτα
Το επόμενο βήμα γίνεται στο εργοστάσιο παραγωγής πελλέτας στο Βελεστίνο, στο «πελλετάδικο» του Τριαντάφυλλου Αγγελούση. Εδώ, η αγριαγκινάρα που έχει μαζευτεί σε μπάλες περνάει από σπαστήρες, μετατρέπεται σε «πούδρα», η οποία στη συνέχεια συμπιέζεται, και έτσι παράγονται οι πελλέτες. Τα μικρά εύκαμπτα κυλινδρικά τεμάχια που θα αποτελέσουν την πρώτη ύλη καύσης συσκευάζονται, μεταφέρονται και αποθηκεύονται εύκολα.
Ο κ. Αγγελούσης, γεωπόνος στο επάγγελμα, ξεκίνησε την παραγωγή πελλέτας πριν από τέσσερα χρόνια. Ενα μέρος της παραγωγής του απορροφάται από τις τοπικές βιομηχανίες, ενώ το υπόλοιπο προορίζεται για εξαγωγές. «Η ζήτηση στην Ευρώπη, από μηδενική που ήταν το 2000, εκτοξεύτηκε σε 10 τόνους το 2009 και αναμένεται να φτάσει τους 100 τόνους τα επόμενα πέντε χρόνια», μας εξηγεί ο κ. Δαναλάτος. Στόχος είναι η παραγωγή να απορροφηθεί στην Ελλάδα, όμως η παρούσα οικονομική συγκυρία κάνει δύσκολα τόσο τα σχέδια επέκτασης όσο και την αγορά της παραγωγής αγριαγκινάρας, που απαιτεί την πληρωμή ενός εφάπαξ ποσού στους αγρότες μία φορά το χρόνο. Σήμερα, στην Ελλάδα υπάρχει ένα ακόμη «πελλετάδικο» για αγριαγκινάρα στην Καρδίτσα. Οι μονάδες παραγωγής πελλέτας στο Συκούριο Λάρισας, στη Βιομηχανική Ζώνη Λάρισας και στην Κομοτηνή παράγουν κυρίως πελλέτα από ξυλεία.
Και ηλεκτρικό ρεύμα
Τα στερεά καύσιμα υπό μορφήν πελλέτας αντικαθιστούν στην Ελλάδα το πετρέλαιο θέρμανσης σε εγχώριες βιομηχανίες και σπίτια, ενώ σύντομα θα ξεκινήσει και η παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος σε μονάδες μικρής εγκατεστημένης ισχύος (< 5 Μwe). Επίσης, η καλλιέργεια αγριαγκινάρας μπορεί να συμβάλει σημαντικά στην υποχρέωση της Ελλάδας για διείσδυση των ΑΠΕ στο ενεργειακό ισοζύγιο της χώρας έως 20% μέχρι το 2020, αλλά και στην παραγωγή ενέργειας σε νησιωτικές περιοχές. «Πρέπει να εξετάσουμε τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας. Η αγριαγκινάρα, όπως και μικρά υδροηλεκτρικά έργα, υπερέχουν στο ισοζύγιο έναντι των λύσεων των ανεμογεννητριών και των φωτοβολταϊκών, που είναι εισαγόμενες τεχνολογίες και απαιτούν την εκροή συναλλάγματος», τονίζει ο κ. Δαναλάτος. Σημαντικό είναι επίσης να αναφερθεί ότι η πατέντα για την παραγωγή βιοκαυσίμων από αγριαγκινάρα έχει ήδη εξαχθεί στη Ρουμανία, όπου υλοποιείται ένα φιλόδοξο πρόγραμμα καλλιέργειας για την παραγωγή θερμικής και ηλεκτρικής ενέργειας.
Εξίσου σημαντική με τα μεγαλεπήβολα σχέδια παραγωγής ενέργειας και επέκτασης της τοπικής παραγωγής ο κ. Δαναλάτος θεωρεί την οικιακή οικονομία. «Εμείς προτρέπουμε τους ανθρώπους της περιοχής να φυτέψουν λίγα στρέμματα για οικιακή κατανάλωση.
«Είμαι αντίθετος να βάζουμε όλα τα βιοκαύσιμα σε ένα τσουβάλι. Θα πρέπει να δούμε για ποια χώρα, ποια περιοχή και ποιο ενεργειακό φυτό συζητούμε και όχι να λέμε γενικότητες. Η Ελλάδα πάντως, λόγω της εδαφολογικής και κλιματολογικής προσαρμογής του φυτού, πρέπει να αξιοποιήσει την αγριαγκινάρα», υποστηρίζει ο κ. Δαναλάτος. «Κέρδος πάνω από 50 ευρώ/στρέμμα για τον αγρότη που καλλιεργούσε σιτάρι ή βαμβάκι, μείωση στο ένα τέταρτο του κόστους πετρελαίου με την αντικατάστασή του από καύση πελλέτας, μείωση του διοξειδίου του άνθρακα, νέες θέσεις εργασίας και εξαγωγή της τεχνογνωσίας στο εξωτερικό».

''πηγη'' http://www.e-boss.gr

Έρευνα για τα Βιοκαύσιμα από Μικροφύκη σε Κύπρο και Μεσογειακές Χώρες

Στις μέρες μας έχουν εντατικοποιηθεί οι προσπάθειες για να βρεθούν εναλλακτικά καύσιμα για την αντικατάσταση των προϊόντων πετρελαίου και τη μείωση των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου. Ένα από τα κύρια προβλήματα με το βιοντίζελ είναι να υπάρχει διαθέσιμη αρκετή πρώτη ύλη για την παραγωγή του. Μια λύση σε αυτό το ζήτημα φαίνεται πως θα μπορούσε να είναι η καλλιέργεια μικροφυκών τα οποία βρίσκονται και στο θαλάσσιο νερό. Τα μικροφύκη έχουν υψηλότερη απόδοση για παραγωγή βιοντίζελ σε σχέση με τις ενεργειακές καλλιέργειες.

Για την επίτευξη των στόχων του έργου έχει δημιουργηθεί μια πολύ ισχυρή κοινοπραξία εταίρων και το Ινστιτούτο Γεωργικών Ερευνών του Υπουργείου Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος, συντονίζει την προσπάθεια αυτή σε συνεργασία με το Ενεργειακό Γραφείο Κυπρίων Πολιτών. Το έργο «Παραγωγή βιοκαυσίμων από μικροφύκη σε επιλεγμένες χώρες της Μεσογείου» συγχρηματοδοτείται από το Πρόγραμμα ENPI European Neighbourhood and Partnership Instrument (ENPI) ‐ Mediterranean Sea Basin Joint Operational Programme. Στο έργο συμμετέχουν συνολικά 11 ερευνητικοί οργανισμοί, ακαδημαϊκά ιδρύματα, ενεργειακά γραφεία, ιδιωτικοί οργανισμοί από 6 χώρες: Κύπρο, Ελλάδα, Ιταλία, Μάλτα, Λίβανο και Αίγυπτο.

Πρόκειται για ένα νέο έργο τεχνολογίας και μπορεί να συμβάλει στους στόχους της μακροπρόθεσμης στρατηγικής της ΕΕ για την «αλλαγή του κλίματος και την ενέργεια». Η μεθοδολογία περιλαμβάνει όλα τα στάδια για την παραγωγή βιοντίζελ από μικροφύκη: δειγματοληψία του θαλασσινού νερού ή γλυκού νερού, την επιλογή των μικροφυκών, χαρακτηρισμός των ειδών, η καλλιέργεια των μικροφυκών, τη συγκομιδή και την εξαγωγή βιοντίζελ και καθορισμός των ιδιοτήτων του παραγόμενου βιοντίζελ σύμφωνα με το πρότυπο EN14214 καθώς και έλεγχος και δοκιμή του.

Επιπλέον, το έργο στοχεύει να συλλέξει όλα τα διαθέσιμα στοιχεία για τα μικροφύκη των χωρών που συμμετέχουν (επισκόπηση της βιβλιογραφίας και των μελετών), να εκπονήσει μελέτη σχετικά με τις διαθέσιμες state‐of‐the‐art τεχνολογίες και να παρέχει επίσης μελέτες σκοπιμότητας, μετά την εφαρμογή των ερευνητικών δραστηριοτήτων.

πηγη΄΄ http://www.neaenergia.gr

Γλυκός σόργος μια ενεργειακή καλλιέργεια

Μεγάλη συμμετοχή είχε η ημερίδα παραγωγή  βιοαιθανόλης  από γλυκό σόργο  που πραγματοποιηθηκε  στις εγκαστάσεις της ΔΕΘ  όπου διεξάγεται η 24^η Agrotica.    Αγρότες από τη Βόρεια Ελλάδα κυρίως από τους νομούς Θεσσαλονίκης  και Κιλκίς αλλά και από την Λαμία παρακολούθησαν τις εισηγήσεις των  καθηγητών και ερευνητών    .
                          Οι αγρότες  με τους οποίους συνομιλήσαμε   έδειξαν   έντονο  ενδιαφέρον για την παραγωγή και αυτό που περιμένουν είναι  αν   το κράτος   δημιουργήσει το απαραίτητο νομοθετικό πλαίσιο .  Ακόμη  θέλουν να υπάρξουν τα κίνητρα  για την καλλιέργεια  του γλυκού σόργου.
Η κατασκευή μονάδων  επεξεργασίας του φυτού για την παραγωγή βιοαιθανολης είναι απαραίτητη για την  καλλιέργεια  του φυτού. Κατόπιν   οι αγρότες  θα κρίνουν  αν είναι  συμφέρουσες για την τσέπη τους οι συμβάσεις .
 Καλλιεργείται σε πολλές χώρες
 Στην Ινδία, Νιγηρία, Η.Π.Α, Σουδάν, Κίνα, Αργεντινή
 Καλλιεργείται για την παραγωγή σιροπιού
 Τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει ενδιαφέρον για την παραγωγή βιο-αιθανόλης
 Στη χώρα μας η καλλιέργεια του είναι πολύ περιορισμένη
 Στην  εισήγηση του ο Δρ. Κ. Δήμας Αναπληρωτής Καθηγητής Σχολή Τεχνολογίας Γεωπονίας, Α.Τ.Ε.Ι. Θεσσαλονίκης παρουσίασε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της   καλλιέργειας γλυκού σόργου
 Πλεονεκτήματα
  Υψηλή φωτοσυνθετική ικανότητα (C4 φυτό)  
 Μεγάλη παραγωγή βιομάζας
 Δυνατότητα δεύτερης κοπής
 Υψηλότερη αποδοτικότητα ζύμωσης (90-92%) το ζαχαροκάλαμο (85-88%)
 Απαιτεί χαμηλή ενέργεια (1/4) και λιγότερο από (1/2) του κόστους των μηχανημάτων
 Λιγότερα απόβλητα μετά την παραγωγή αιθανόλης συγκριτικά με τα σιτηρά
Αντοχή σε συνθήκες καταπόνησης (αλατότητας και περιορισμένης υγρασίας) Αντοχή στο πλάγιασμα και σε ορισμένες ασθένειες (βελτιωμένες ποικιλίες)
 Μειονεκτήματα γλυκού σόργου
  Εξαντλεί την εδαφική υγρασία, θρεπτικά στοιχεία και υποβαθμίζει την δομή του εδάφους
 Τα φυτικά υπολείμματα ευνοούν την ανάπτυξη των μικροοργανισμών του εδάφους που ανταγωνίζονται τις επόμενες καλλιέργειες για το Ν
 Τα φυτικά υπολείμματα ορισμένων ποικιλιών επηρεάζουν την ανάπτυξη μερικών καλλιεργούμενων φυτών (αλληλοπάθεια)
 Για το έργο  SWERTHANOL έχει δημιουργήσει  μια online   κοινότητα την ESSE COMMUNITY  στο δικτυακό  χώρο  http://esse-community.eu/
Οι ενδιαφερόμενοι  καλούνται να εγγραφούν  στην κοινότητα  προκειμένου να γίνουν  μέλη ενός παγκόσμιου  δικτύου ανταλλαγής  γνώσεων, απόψεων  και εμπειριών  γύρω από την καλλιέργεια του γλυκού σόργου και την παραγωγή βιοαιθανόλης.

''Πηγη'' http://www.greenagenda.gr

Βιοκαύσιμα από ουίσκι

Ουίσκι! Ορισμένοι ντόπιοι επιστήμονες το πιστεύουν και γι' αυτό συγκρότησαν μια εταιρία με σκοπό να εμπορευματοποιήσουν την παρασκευή βιοκαυσίμων από υποπροϊόντα του εθνικού ποτού των Σκωτσέζων. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το BBC όλα ξεκίνησαν όταν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Napier του Εδιμβούργου χρησιμοποίησαν δείγματα από το αποστακτήριο Glenkichie για να αναπτύξουν μια μέθοδο παραγωγής βιοκαυσίμου από τα δύο βασικά υποπροϊόντα της διαδικασίας: το υγρό που μένει στους χάλκινους άμβυκες και τους χρησιμοποιημένους σπόρους.
Οι ερευνητές λένε ότι το καύσιμο αυτό, που είναι 25 - 30% αποδοτικότερο από την παραδοσιακή βιοαιθανόλη, θα μπορούσε σε μερικά χρόνια να διατίθεται ακόμη και στα πρατήρια καυσίμων. Σε αντίθεση με την αιθανόλη, η βουτανόλη μπορεί να χρησιμοποιηθεί από πετρελαιοκινητήρες χωρίς να απαιτείται μετατροπή ή να αναμιχθεί με ντίζελ και βιοντίζελ.
"Η βιομηχανία του σκωτσέζικου malt ουίσκι αποτελεί έτοιμο πόρο για την ανάπτυξη βιοβουτανόλης", λέει ο καθηγητής Martin Tangney, διευθυντής του Κέντρου Ερευνών για τη Βιοαιθανόλη στο Πανεπιστήμιο Napier- Napier University's Biofuel Research Centre -και ιδρυτής της νέας εταιρίας Celtic Renewables.
"Το υγρό από τους άμβυκες και οι σπόροι θα μπορούσαν να μετατραπούν σε βιοκαύσιμο ως απευθείας υποκατάστατο των ορυκτών καυσίμων, κάτι που θα οδηγούσε σε μείωση της κατανάλωσης πετρελαίου και των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, παρέχοντας παράλληλα ενεργειακή ασφάλεια, ιδιαίτερα στην ύπαιθρο και στις απομακρυσμένες τοποθεσίες, όπου παράγεται το ουίσκι".

πηγη''epixeiro.gr''

Lufthansa: Επιτυχής η χρήση βιοσυνθετικών καυσίμων

Ύστερα από εξάμηνη δοκιμαστική περίοδο χρήσης βιοσυνθετικών καυσίμων, η Lufthansa ανακοινώνει με ικανοποίηση τα πρώτα θετικά αποτελέσματα. Συνολικά, πραγματοποιήθηκαν 1.187 πτήσεις με βιοκαύσιμα μεταξύ Αμβούργου και Φρανκφούρτης.

 Σύμφωνα με τους αρχικούς υπολογισμούς, οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα μειώθηκαν κατά 1.471 τόνους, ενώ η συνολική κατανάλωση μείγματος κηροζίνης ανήλθε σε 1.556 τόνους.

«Το πρόγραμμα burnFAIR εξελίχθηκε ομαλά και προς απόλυτη ικανοποίησή μας. Όπως ήταν αναμενόμενο, τα βιοκαύσιμα απέδειξαν την αξία τους σε καθημερινές πτήσεις», επιβεβαίωσε ο Joachim Buse, Vice President Aviation Biofuel στη Lufthansa.

Αποκορύφωμα των δοκιμών χρήσης βιοκαυσίμων στη Lufthansa είναι η πρώτη προγραμματισμένη υπερατλαντική πτήση προς τις ΗΠΑ, που αναχωρεί σήμερα, 12 Ιανουαρίου 2012. Ένα αεροσκάφος Boeing 747-400, που θα μεταφέρει περίπου 40 τόνους βιοσυνθετικού μείγματος καυσίμων, θα ταξιδέψει από τη Φρανκφούρτη προς την Ουάσινγκτον. Μόνο με αυτή την πτήση, η Lufthansa προσδοκά να μειώσει κατά 38 τόνους τις εκπομπές CO2, ποσότητα ισοδύναμη με τις εκπομπές CO2 έξι προγραμματισμένων πτήσεων μεταξύ Φρανκφούρτης και Βερολίνου.

Η αεροπορική βιομηχανία έχει αναλάβει σημαντικές δράσεις όσον αφορά την προστασία του κλίματος και έχει θέσει φιλόδοξους στόχους. Σύμφωνα με τον ευρύτερο στόχο της IATA, οι αεροπορικές εταιρίες πρέπει να μειώσουν τις καθαρές εκπομπές CO2 κατά 50% μέχρι το 2050, συγκριτικά με το 2005. «Αν θέλουμε να προστατεύσουμε το κλίμα μας και συνεπώς το μέλλον μας με ένα βιώσιμο τρόπο, χρειαζόμαστε καινοτόμες ιδέες και τεχνολογίες και ένα φιλικό προς το περιβάλλον, εναλλακτικό των ορυκτών καυσίμων, υλικό, ειδικά εν όψει της παγκοσμίως αυξανόμενης ανάγκης μετακινήσεων,» δήλωσε ο Christoph Franz, Πρόεδρος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Deutsche Lufthansa AG.

Η βιοσυνθετική κηροζίνη είναι το ίδιο αξιόπιστη με ένα συμβατικό καύσιμο, αλλά τα περιβαλλοντικά αποτελέσματα είναι πολύ πιο θετικά. Χάρη στην υψηλότερη ενεργειακή πυκνότητα του βιοκαυσίμου, κατέστη δυνατό να μειωθεί η κατανάλωση καυσίμου κατά περισσότερο από 1%. Επιπλέον, η βιοσυνθετική κηροζίνη δεν περιέχει θείο και αρωματικά συνθετικά.

Η ιδέα πίσω από τα βιοκαύσιμα είναι απλή και βασίζεται στον κύκλο του άνθρακα. Τα φυτά απορροφούν CO2 από την ατμόσφαιρα μέσω της φωτοσύνθεσης. Όταν οι κινητήρες του αεροσκάφους καίνε βιοκαύσιμα, αυτό το CO2 απελευθερώνεται στην ατμόσφαιρα. Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα από τα βιοκαύσιμα είναι 50% λιγότερες από τα συμβατικά ορυκτά καύσιμα.

«Το επόμενο βήμα μας είναι να στοχεύσουμε στην καταλληλότητα, τη διαθεσιμότητα, τη βιωσιμότητα και την πιστοποίηση των πρώτων υλών. Αλλά πρώτα θα πρέπει να ανιχνεύσουμε την αγορά. Ωστόσο, η Lufthansa θα συνεχίσει τις δοκιμές μόνο εφόσον θα μπορούμε να εξασφαλίσουμε τον όγκο των βιώσιμων και πιστοποιημένων πρώτων υλών που απαιτούνται για τη διατήρηση των καθιερωμένων πτήσεων,» τόνισε ο Joachim Buse, Operations Manager.

Aπό τις 15 Ιουλίου μέχρι τις 27 Δεκεμβρίου 2011, ένα αεροσκάφος της Lufthansa τύπου Airbus A321 χρησιμοποιήθηκε σε προγραμματισμένες πτήσεις στο δρομολόγιο Αμβούργο- Φρανκφούρτη. Ένας από τους κινητήρες του αεροσκάφους τροφοδοτούνταν από ένα μείγμα συμβατικού καυσίμου και βιοσυνθετικής κηροζίνης σε αναλογία 50-50. Στόχος της μακροπρόθεσμης αυτής δοκιμαστικής φάσης ήταν η απόκτηση εμπειρίας στη χρήση βιοκαυσίμων και η συλλογή μακροπρόθεσμων δεδομένων. Ταυτόχρονα, η δοκιμαστική πτήση διευκολύνει την εξέταση αφενός των επιδράσεων των βιοκαυσίμων στο περιβάλλον και αφετέρου, της συντήρησης και του χρόνου ζωής των κινητήρων.

Πηγη ''www.airnews.gr''